تاريخ : جمعه بیست و سوم فروردین 1392 | | نویسنده : دکترطیاری ( مدیر گروه ارشد)
.
گرامان ( 1976 ) روانشناسی محیط را مکمل روانشناسی عمومی فاقد محیط می داند . پس روانشناسی محیط نیز یکی از زیر مجموعه ها و رشته های تخصصی روانشناسی عمومی است .
آقای گرامان به این نتیجه می رسد که در روانشناسی سنتی به ابعاد محیطی – فرهنگی توجه کافی نشده است و این پدیده موجب پیدایش رشته روانشناسی محیط یا اکولوژیک شده است .
در دهه هفتاد پژوهشگران ویژگی هایی را برای روانشناسی محیط گزارش کردند که عبارتند از :
1- در بررسی های روانشناسی محیط انسان را از محیط طبیعی وی جدا نمی کند بلکه انسان را بعنوان بعدی غیر قابل تفکیک از شرایط محیط مورد پژوهش و بررسی قرار می دهند .
2- در روانشناختی محیط به آداب ، رسوم ، ارزشها و معیارهای اجتماعی و فرهنگی توجه می شود .
3- برخی عقیده دارند مبانی نظری روانشناسی محیط هنوز تکمیل نشده است و این هدف از طریق تجربه و پژوهش میسر می شود و به این دلیل نمی توان تعریف دقیق و جامعی برای این رشته تخصصی ارائه کرد.
جیفورد (1997) روانشناسی محیط را « بررسی متقابل بین فرد و قرارگاه فیزیکی وی » تعریف می کند . به عقیده وی ، در چنین تأثیر متقابلی ، فرد محیط را دگرگون می کند و همزمان ، رفتار و تجارب وی به وسیله محیط دگرگون می شود . منظور از قرارگاه فیزیکی ، فضای فیزیکی با هدف های کاربردی و سازمانی تعریف شده است ، مانند مدرسه که محل تعلیم و تربیت است .
به طور خلاصه ، در روانشناسی محیط ، رفتار در تعامل با ابعاد فیزیکی – معماری یا نمادی محیط مورد بررسی قرار می گیرد .
تاریخچه روانشناسی محیط

برخی عقیده دارند قدمت روانشناسی محیط به اندازه قدمت خود رشته روانشناسی است ، ولی معمولاً کوشش شده است برای آن تاریخچه مشخص تری بیان شود . جیطورد ، آگون برونسویک و سپس کورت لوین را پایه گذاران این رشته می دانند . برونسویک در سال 1943 برای نخستین بار اصطلاح روانشناسی محیط را به کار برده است ، در مآخذ آلمانی زبان ، ملپاخ (1902 ) نخستین پایه گذار روانشناسی محیط نامیده می شود .
رشته روانشناسی معماری از روانشناسی محیط نو پاتر است . آغاز این رشته ، معمولاً سالهای 1961 تا 1966 که اولین کنفرانس های روانشناسی معماری در آمریکا برگزار شده ، عنوان شد .